Ik wil duizend woorden aan jou besteden, ik zou je elke dag willen vertellen hoe geweldig ik je wel niet vind, hoe erg we bij elkaar horen, hoe verschrikkelijk ik je wel niet mist, hoeveel ik wel niet van je houd, hoe jij mij gered heb uit deze wrede wereld, hoe ik tegen je op keek..
Alles uit jou mond klonk heerlijk, al jou aanrakingen voelde geweldig. Ik heb geleefd, zo ontzettend geleefd, ik heb mezelf voor het eerst ontmoet door jou. Ik vond mezelf terug in jou hart. Ik mis je zo ontzettend.. .. . Mijn hoofd is zo donker zonder jou. Ik doe alsof ik gelukkig ben en jou niet nodig heb, ik doe alsof het mij niks kan schelen. Ik doe alsof die foto's van haar en jou mij niks doen.. Haar woorden tegen jou zijn mijn woorden, jou woorden tegen haar zijn steken door mijn litteken van jou voor mij..
Ik mis je, ik mis je zo erg.. De avond dat je mijn hart verscheurde is een trauma geworden, maanden erna heb ik gevochten tegen mijn verdriet, mezelf getroost en gehaat.. Ik zou zuinig op je zijn, dat had ik mezelf beloofd.. Ik zou je nooit laten gaan dat had ik mezelf gezworen..
In niemand anders vindt ik jou, ik heb dagen, weken, maanden gezocht maar in niemand heb ik jou gevonden..
Mijn telefoon kon ik niet met rust laten, mijn msn liet ik aan staan, hopen op een stukje reddende liedje van jou!
Woorden en smsjes van jou werkte als pleisters op mijn hart, jij bepaalde mijn stemmingen.. Verkeerd, zo verkeerd! Naief..
Dit is mijn litteken, van jou voor mij.