KRITIEK GEVEN AUB
peerpol at gmail.com
1
"Henk, let op verdomme!", bulderde de leerkracht wiskunde. "Kijk, ik wil je vanalles opnieuw uitleggen, maar luister dan toch. Of doe dan toch tenminste alsof!"
Ik ontwaakte uit mijn dagdroom, en terwijl ik in mijn schrift zocht waar we zaten, werd ik aangestaard door mijn overige klasgenoten. Natuurlijk ging dit ook deze keer gepaard met bloedrood worden. Maar echt, ik kan er gewoon niets aan doen. Volwassenen zouden dat eigenlijk ook moeten weten. Zoiets kan je niet wegstoppen, noch uit het hoofd zetten tijdens een les wiskunde. Maar niemand wist hoe ik mij voelde. Ik hoop dat niemand het wist. Nog niet...
Inderdaad. Ik was verliefd. Smoorverliefd. Als ik geen 68 kilo zwaar lijf had, werd ik nu waarschijnlijk in de lucht gehouden door vlinders. Hoeveel dat er zijn kan ik niet zeggen, maar dat zijn er heel veel.
Het is al een tijdje dat ik smoor ben op haar. Alleen, ik durfde het niet te vertellen. Nog niet. Die tijd moest nog komen.
Omdat dit het laatste uur van de dag is, draai ik mijn hoofd nog eens kortstondig om. Ik wilde Een laatste blik van haar opvangen, zodat ik de avond zou kunnen doorkomen.
Ze glimlachte. Niets speciaals, doordat ze altijd naar iedereen glimlacht. Ja, zo'n superkarakter bestaat dus toch.
Ik kijk op mijn horloge en die toont mij dat er slechts vijf minuten resten. Ik begon reeds mijn materiaal op te bergen zodat ik direct kon vertrekken na het belsignaal.
Na dat ik iedereen een goed weekend gewenst had, stapte ik kordaat op de fietsenstalling af. Na wat te friemelen aan het slot, was ik klaar om te vertrekken. Zij kwam aangehuppeld, heel vrolijk. En ze kwam naar mij toe.
"ik hoorde dat je verhuist bent?", zei ze op een zeer vriendelijke toon.
"Euh, ja,...", stamelde ik.
Mijn ouders zouden scheiden. Dit is al een tiental dagen. Ach, het is weekend en ik moet vrolijk zijn, dus moet ik er niet te veel aan denken.
"Jij woont dan dicht bij mij! Vind je het erg als ik met je meerijd? Alleen fietsen is ook maar niets."
Meteen knikte ik goedkeurend, en ik wachtte totdat ze haar fiets van het slot haalde en klaar was om mee te fietsen.
De tijd vloog voorbij op de fiets en voor ik het wist stonden we aan haar deur. Ik voelde me ongemakkelijk. Hoe zou je zelf zijn? Ze kwam voor me staan. We gaven elkander een afscheidszoen. Op de wang, sober dus. Maar dit was gewoon zowat de Zevende hemel voor mij. Ik werd weggeslingerd in een reusachtig gat, zonder tijdsbesef. Samen met haar. Vereeuwigd in elkaars armen. Omhelsd. Kussend.
"tot maandag", zei ze nog, maar dat hoorde ik maar half.
Op weg naar mijn 'huis' voelde ik nog altijd haar zachte wang tegen de mijne aan. De geur van haar parfum bleef in mijn neus hangen.
Een zoete geur, die ik niet meteen kon thuisbrengen, dit mede doordat ik allesbehalve een parfumkenner was. Cosmetica interesseerde mij niet. Naturel. Zo moest men zijn. Uiterlijk is mooi meegenomen, maar het karakter, dat is wat telt. Een rotkarakter kan je niet verdoezelen of mooier maken met mascara of eyeliner...
Een luide claxon haalde me uit de virtuele wereld. Ik was zowaar door het rood gereden van het kruispunt. Met alle gevolgen vandien; boze chauffeurs die hun woede uitten door uitbundige gebaren te maken achter hun stuur. Ik trek het me niet aan, niets kan deze dag nog verpesten. Maar dit vergat ik al gauw, doordat mijn moeder telkens mijn agenda vraagt om de resultaten van deze week te bekijken. Een onvoldoende voor Frans. Ja, een echte talenknobbel ben ik niet, en als je er niet voor werkt...
Na het avondmaal sloop ik stilletjes naar boven. Een traan. Er rolde een grote traan over mijn rechterwang. Dit was niet voor die toets van Frans. Ik huilde zachtjes doordat ik wist dat die zoen van daarjuist waarschijnlijk het meeste is dat ik kan krijgen van haar. De ene traan volgde de andere op. Verdorie, zeg. Een kerel van zeventien die alleen op zijn kamer zit te huilen? Justine, zo noemde mijn prinses, zou mij moeten zien.
Gepieker haalt niets uit, en ik maak er alleen mijzelf maar kapot mee. Ik kroop deze avond vroeg onder de wol. En neen, ik droomde niet van mijn blonde prinses die op een sneeuwwit paard zat, maar een moeilijke toets Frans maakte zijn opwachting in een nare droom. Ik gniffelde even, met de stomme gedachte dat het niets tussen ons kon worden doordat ik totaal geen Frans kan en dat zij Franstalig is opgevoed. Met deze dwaze gedachte viel ik in slaap.
De geur van koffie drong mijn slaapkamer binnen, toen mijn radiowekker aangaf dat het 9u34 was. Hoog tijd om op te staan, tijdens het weekend in bed blijven is zonde van de tijd.
Ik repte mij naar de badkamer, waar ik mijn gezicht nat maakte met het ijskoude water. Gelukkig heb ik geen ochtendhumeur, want dit ging er niet veel goed aan gedaan hebben. Toen ik beneden kwam stond er een mok met dampende koffie op mijn plaats. Ik was in een soort vakantiesfeer, ookal had ik een hoop schoolwerk te doen...
2
"Er moet iets aan jouw Frans gedaan worden. Een herexamen is toch het laatste wat je wil?", mijn moeder was dus ook al wakker en de nachtrust had haar mijn punten niet doen vergeten.
"Mama, ik...", probeerde ik. Maar daar ging ze verder.
"Je kan bijles volgen? Er zijn genoeg gepensioneerde leerkrachten die jou graag zouden helpen?"
Een paar uur per week extra Frans volgen bij zo'n oude grijsaard? Ik dacht er nog niet aan!
"Misschien kan Lars...", probeerde ik.
"Wat Lars?", snauwde moeder in mijn richting . Lars is mijn beste vriend. Maar volgens mijn moeder deugt hij niet. Altijd maar uitgaan en feesten. Overvloedig alcoholgebruik, en 'drugs' is al enkele malen over de lippen van mijn moeder gerold. Inderdaad, Lars gaat graag uit. En hij blijft graag lang feesten. Hij amuseert zich gewoon. En Lars neemt geen drugs. Dat weet ik zeker. Ik geloof hem gewoon. Hij is geen leugenaar.
"Lars kan goed Frans en misschien kan hij", probeerde ik.
"Dat vind ik nu een minder goed idee. Je weet hoe ik over die jongen denk. Maar goed, jij moet het weten. Jij moet erdoor geraken.", aldus moeder.
Het was pas die middag dat ik besefte dat ik misschien beter Justine aanraadde. Als Frans je moedertaal is, zou het haar toch moeten lukken om me bijlessen te geven? Alhoewel, als ik het haar zou vragen zou het misschien te veel opvallen. En ik heb het nu al moeilijk in de omgang met haar. Ik bij haar thuis of zij bij mij thuis. Hoe zou dat aflopen? Ik vrees dat mijn Frans dan even slecht blijft en dat niet doordat zij het slecht uitlegde.
In de late namiddag nam ik mijn GSM en toetste het nummer in van mijn vriend. Lars zelf vond het een goed idee, zo zagen we elkaar wat meer buiten de schooluren. We spraken ook meteen af in het cafeetje op de hoek van de straat. Nu dat we verhuist zijn wonen we zelfs in quasi dezelfde straat. De straatnaam is anders, maar het ligt wel in het verlengde van onze straat.
Na het avondeten griste ik vijf euro uit mijn kistje met kleingeld en ik vertrok naar 't Forum. Dat was zowat het enigste jongerencafe in de buurt. Elke vrijdagavond, na school, zat het stampvol met jongeren die iets dronken om het weekend in te zetten.
Ook nu zat er redelijk wat volk. Ik ging meteen naar de hoek bij het raam. Dat was zowat onze vaste stek. Niet dat ik elke week meeging, maar toch. En zoals ik voorspeld had, was Lars er al. Ik deed teken en ging meteen naar de bar. Ik wist toch dat hij een biertje zou drinken. Enkele ogenblikken later zette ik een frisse, schuimende pint en een glas cola op onze tafel. Lars begon meteen aan zijn glas te nippen.
"Dus jou moeder wil dat ik je wat bijschool?", grijnsde hij.
“Pff, bijscholen,...”, probeerde ik.
“Ja dus!”, grijnsde Lars.
Liegen kon ik niet goed, en dat had hij meteen in de gaten. Ik deed dan ook niet verder de moeite om dit te verbergen.
“Lars, dit is echt wel belangrijk voor mij. Ik moet slagen voor het eindexamen. Ik heb geen zin in een herexamen in augustus. Echt niet.” zei ik.
“We beginnen met twee maal in de week, dan zien we wel,” vervolgde Lars. “Als je slaagt, trakteer je op een vat! Afgesproken?”
“Hoh, ik trakteer je wel, maar een vat lijkt me veel voor jou alleen.”probeerde ik het vat af te wimpelen.
“En nu we hier toch alleen zitten, moet je me waarschijnlijk nog iets vertellen?” vervolgde hij.
“Ik zou niet weten wat?”, antwoordde ik meteen, niet wetend over wat hij het had.
“Blond,” grijnsde hij.
Wat? Hoe kon die dat nu weten? Ik heb er nog nooit een woord over gerept. Mijn moeder niet, mijn vader niet, geen enkele vriend. Hoe kon die dat in godsnaam weten? Proberen afwimpelen was mijn eerste gedachte.
“Blond?”, probeerde ik. Maar de lichtrode kleur op mijn wangen verraden alles.
“Probeerde je al meer, dan gewoon een klasgenoot te zijn?”, ging hij verder.
“Hoe zou ik dat kunnen doen?” vroeg ik meteen.
Ik was geen vrouwenversierder, wat in sommige gevallen zeer ambetant was, zeker op de belangrijke en beslissende momenten bij de vrouw. Ik had veel vriendinnen. Ik kon hen niet tellen op mijn beide handen. Maar nog nooit was er meer bij komen kijken dan vriendschap. Ik had ook nog nooit de behoefte gevoeld voor een vaste vriendin, maar dat gevoel verdwijnt steeds sneller, en er schiet haast niets meer van over.
“Bioscoop, feestjes,...”zei Lars.
“Ach ik ga niet zoveel weg,” antwoordde ik.
“Misschien zou je dat beter doen! Je ziet haar dan meer buiten school en je zal er zelf ook plezier aan beleven,” aldus Lars.
“Mja, misschien heb je wel gelijk. Zo ben ik ook eens weg, mijn gedachten eens verzetten...”
“Wat dacht je van deze avond?”
“Wel, ik weet niet of...”probeerde ik nog tegen te spartelen.
“Tegen negen uur dertig aan het station. Ik wacht je daar op. Ik kijk wel waar er iets te doen is.”
Hij dronk zijn biertje op en verliet het café. Mijn glas was nog halfvol maar ook ik vertrok.
Rond kwart na negen probeerde ik thuis weg te muizen, maar mijn moeder had een scherp oog en net toen ik ons appartement probeerde te verlaten, kwam ze naar mij toe.
“En waar denk je naar toe te gaan?” aldus mijn moeder.
“Ik ga mee met Lars. Een feestje vieren.”
“En wanneer zou je me dit vertellen? Morgen zeker?”
“Neen, ma, echt niet. Hij stelde het me nog maar pas voor”
“Jij feesten? Waar zullen we dat schrijven?”
“Ik zal verstandig zijn. Beloofd.”
“Vooruit dan maar!” aldus moeder.
Ik griste de sleutel mee en liep door de deur. Ik wenste mijn moeder nog een goede nacht, maar dat had ze al niet meer gehoord.
Ergens had ik wel medelijden met mijn moeder. Zo alleen achter blijven, op een zaterdagavond. Aan mijn broer en mijn zus zou ze geen gezelschap hebben. Zij lagen allebei al lang in bed.
Het is een grote aanpassing voor mijn moeder, na de scheiding. Een paar maand geleden zou ze de zaterdag nog weg gegaan zijn met mijn vader. Dat was gebruikelijk; iets eten, eens naar de bioscoop,...
Eenmaal aan het station hoorde ik van Lars waar we naar toe gingen. Het was een echte jongerenfuif. De voorbije week hoorde je niets anders op school. Het was niet ver, maar toch zweette ik toen we er aankwamen. We fietsten aardig door, doordat het een eindje uit de stad was en dat we langs een donkere weg moesten fietsen. Maar met twee viel het best mee.
Toen we binnen waren, raakten we elkaar al snel kwijt in de massa. Er was een hele hoop volk, vooral veel mensen die ik ken van op school.
Ik zat in het vijfde jaar, maar ik ken veel mensen uit het vierde en bijna iedereen uit het zesde. Algauw werd ik naar de bar geleid door een oude bekende, Wim genaamd. Dat moest al een eeuwigheid geleden zijn dat we elkaar zagen. We babbelden wat bij met een biertje, dat hij voor mij betaalde.
Ik luisterde geamuseerd, hoe hij vertelde hoe hij het nu maakte op zijn nieuwe school, dat hij in een groepje muziek maakt. Mijn interesse verslapte echter snel toen ik haar zag dansen.
3
Inderdaad, zij was hier ook. Lars. Lars moest dit geweten hebben, anders zou hij me nooit meegevraagt hebben deze avond. Ik was zowaar opnieuw in de zevende hemel. Haar op een zaterdagavond nog eens zien. Wel spijtig voor Wim en zijn verhalen, maar dat zou hij later vast wel begrijpen.Hij had ook geen vriendinnetje, maar hij is wel naarstig op zoek.
Elk weekend gaat hij uit. Als hij tenminste zelf niet moet optreden.
Haar lange haren wiegden mee op het ritme van de muziek. Ze zweette. Haar T-shirt was al drijfnat. Er danste een jongen naast haar. Een gespierd type, met een donkere huidskleir en zwarte haren. Hij was blijkbaar geïnteresseerd in haar, want ze wisselden voortdurend blikken uit.
Hij kwam naar de bar en bestelde twee wodka-red bull’s. Inderdaad, dat was haar lievelingsdrank als ze uitging. Ik weet niet meer hoe ik dat te weten ben gekomen, want ik had het haar nooit gevraagd en ik ging niet veel uit.
Hij ging opnieuw rond haar staan en bood haar het drankje aan. Ze nam er gretig een paar slokken van.
Ik was wat jaloers. Misschien omdat ik wist dat hij zeker een kans maakte bij haar.