Slapen op je rug

Nicolas Draft, 30/32 spijkerbroek en haar in een kuifje, was een knappe man om te zien. De pezen van zijn handen zag je alleen bij gestrekte vingers en waren dan zelfs nauwelijks merkbaar. Verder was hij zowel lenig als sportief, zowel goed bespraakt als gezellig aan de bar door zijn continue aandacht, vragen en verhalen waarbij zijn achtergrond als handelsreiziger en zakenman naar voren kwam. Tot hij op een zomerse avond Leo de Kei in huis haalde.
Leo, altijd vieze sneakers, kwam uit een verre provincie en zwierf dakloos rond in de stad waar sommige oude vrouwen geloofden dat het zien van een grijnzend gezicht met twee tanden boven- en drie onderin van een junk voor de deur ongeluk betekende voor minstens een dag. Leo was dag en nacht in touw en zwierf van Opvang en Intake naar de straat en vandaar weer naar Opvang en Intake. De meeste van de mensen op straat hadden het niet zo met deze instelling en waren er vroeger eens mee gestopt of er nooit toe gekomen. Leo wist dat en dat was niet omdat hij met de psychoten sprak maar omdat hij zich verplaatste in hun situatie om de dag door te komen. Na jaren zag hij ze nog steeds lopen op precies dezelfde manier en had geen medelijden meer: als je wilt kun je blijven lopen, dacht hij bij zichzelf, maar als je ergens aan denkt kom je ooit ergens aan. Mafketelachtig om te blijven lopen. En zo kwam het dat Leo in gesprek kwam met Nicolas voor de deur van de supermarkt door hem een krantje te verkopen en een babbeltje op een mooie zomerse dag.
Het was al laat en heet in de tram na afloop van het werk en Nicolas keek of de raampjes open waren hetgeen het geval was maar de raampjes waren zo klein. De tram tingelde en reed verder het kruispunt op. Van beleggen en onroerend goed wist hij de valkuilen, ging het door zijn hoofd. Liet Berney het achterste van zijn tong zien? De deuren gingen open en er kwamen meer personen in het gangpad te staan. Lekker geweest op het strand? Nicolas keek naar de naakte lichamen van een paar schilders achterin. Misschien zijn ze op weg naar de cafés. Als je een plaatsje hebt op het terras is het prettig vertoeven zo na de hitte. Toen hij uitstapte stond hij voor de deur van de supermarkt. Even een koud biertje kopen.
Hij had Leo daar wel vaker zien staan en hij wist dat zijn vrouw hem weleens bedoelde als ze vertelde van haar gesprekjes. Ze vond hem wel een sympathieke man die haar altijd het beste toewenste en geïnteresseerd naar haar vroeg. “Goedenavond” begon Leo en Nicolas knikte en liep verder. Toen hij zijn bier had ingepakt en weer naar buiten liep dacht hij eraan om Leo ook een biertje te geven want geld gaf hij nooit. Hij liep op hem toe terwijl Leo in gesprek was met een oudere vrouw. Toen ze wegliep zag hij Nicolas staan met een biertje en zei: “Op zo'n warme dag moet je veel drinken. Hier is een biertje. Ik geloof dat mijn vrouw je kent.” “Ik drink niet meneer” antwoordde Leo, “maar ik drink graag een thee op jullie gezondheid in het Nacht-Opvangs-Centrum”, vervolgde hij met een brede glimlach van gele scheve tanden. “Als u een krantje van me koopt kan ik daar slapen vannacht.” “Wij hebben nog wel een plaatsje in de kelder.” Nicolas hoorde zichzelf praten en dacht aan Berney die op vakantie weleens was beroofd.
Toen ze het huis binnentraden wees Nicolas zijn protégé op de deur naar de kelder, zei dat hij een dekbed ging halen en liep de trap op. Hij ziet er wel gezond uit, vertelde hij zichzelf, misschien kan ik een fietskoeriersbedrijfje voor hem regelen; hij zorgt wel voor het hr-management en ik zet een idealistisch getint product in de markt. Geen marktonderzoek nodig, ging het verder in zijn hoofd en zijn handen pakten het dekbed uit de kast en beddengoed. Die nacht zou Leo eindelijk weer eens goed slapen.